Hocalarım, zümrelerim, herkese selamlar. Açıkçası son zamanlarda, özellikle bu dönemde hepimiz bir yorgunluk, bir motivasyon düşüklüğü yaşıyoruz gibi hissediyorum. Biliyorum, herkesin kendine göre sebepleri var. Bence bazen durup neden bu mesleği seçtiğimizi, ilk heyecanımızı hatırlamamız gerekiyor. Birbirimize destek olalım istiyorum, ne dersiniz? Siz neden öğretmen oldunuz? Nelerden güç alıp devam ediyorsunuz? Biraz içimizi dökelim, belki birbirimize ilham oluruz. Hadi bakalım, bekliyorum yorumlarınızı.
Hocam çok haklısın, bende son zamanlarda aynı moddayım. Ama ben öğrencilerin "öğrendim hocam" demesinden, o gözlerindeki ışıltıdan vazgeçemiyorum. Tüm zorluklara rağmen o anlar herşeye bedel oluyor.
Zümrem, ben ilk atandığımda bir idealisttim biliyorsun. Zamanla törpülendi tabi bazı şeyler. Ama çocuklara bir umut olabilme düşüncesi hala beni ayakta tutan en büyük sebep sanırım. Eski enerjimiz geri gelir inşallah hepimizin.
